Verslag (door Martijn Wuyts)
Zaterdag 14 april, de dag na vrijdag de 13e, zou dit onze geluksdag worden? Zou het vandaag lukken om van de laatste plaats verlost te worden?
Kwestie van een goede voorbereiding te hebben, had Yves besloten ons uit te nodigen om voor onze laatste wedstrijd nog eens een spaghetti’ke te eten met de ploeg. Prachtig idee! Toen ongeveer iedereen aanwezig was bij Yves, kwam even later ook Bart aan. Bart zou voor een cadeau voor de spaghetti-gastheer zorgen, maar had ook vooraf vermeldt dat hij zijn dochter ging meebrengen. Nadat Bart was binnen gekomen met enkel een boeket bloemen, vroeg Yves waar zijn dochter nu eigenlijk was. Zit die nog in de auto? Oei, Bart snel terug naar buiten. Volgens mij heeft Pascal zelden zo hard gelachen, en hij was niet alleen, iedereen vond het hilarisch. Zou Bart echt zijn dochter vergeten zijn in de auto? Kort daarna kwam Bart terug binnen, en hij had iets bij. Maar het was niet zijn dochter, het was een bierpakket voor Yves. Zijn dochtertje was dan toch niet meegekomen.
Na enkele pinten bier, borden spaghetti, glazen wijn, en een hoop gezever over van alles en nog wat, waren we klaar met onze stevige voorbereiding. Merci Yves voor spijs en dranken!
Dan maar met zijn allen richting sporthal fietsen. 50 meter ver, vroeg zich iemand af of we ook niet even op Yves moesten wachten. Maar Driek was niet te houden, en fietste als enige rustig door zonder ook maar 1 keer om te kijken waar de rest was. Na even te staan wachten kwam Yves eraan. En achter Yves kwam ook broer Guy nog aangefietst op een véél te kleine fiets. Wat een zicht! Op onze route naar de sporthal lag nog een speciaal ‘café’, beter bekend als Gosia. En wie stond daar te wachten? Jaja, Driek! Toeval?
En dan was het moment aangebroken, ging het ons lukken om van de laatste plaats af te komen? Bij de reservenwedstrijd gingen we dit de eerste en tweede set proberen met volgende opstelling:
Middenmannen: Simon & Niels
Hoekmannen: Frits & Pieter-Jan
Passeur: Pascal
Opposite: Martijn
Set 1 en 2 gingen de mist in, dus set 3 maar eens een andere opstelling proberen. Niels naar opposite en Martijn naar de midden. En middenman Simon werd gewisseld met Peter. Op die manier hadden we volgende opstelling:
Middenmannen: Peter & Martijn
Hoekmannen: Frits & Pieter-Jan
Passeur: Pascal
Opposite: Niels
Na enig weerwerk van onze kant, ging de derde set toch naar de tegenpartij. Jammer, want we hadden dit seizoen graag winnend afgesloten.
Aangezien deze verslaggever zelf op het veld stond tijdens deze reservenwedstrijd, ontbreken verdere details van de match en bij publicatie van dit bericht, stonden er nog geen scores online. Er kan wel met zekerheid gezegd worden dat Geetbets tot driemaal toe 25 punten heeft gemaakt, en Overpelt iets minder.
Voor de hoofdwedstrijd heeft Rob zich kandidaat gesteld om een verslag te schrijven. En aangezien hij dit serieus heeft voorbereid door zich met pen en papier in de tribune te settelen, wordt hieronder nog een pareltje van een verslag verwacht.
VERSLAG 2 : door sergant Rob Claassen
Laatste keer...
Laatste keer kans op de stunten..
Laatste keer minimaal 1 uur samen zijn zonder alcohol...
Laatste keer die verse knielappen aantrekken...
Laatste keer scherp zijn op elkaar om de hoogte van onze boetepot te verhogen...
Laatste keer van elkaars darmgeur genieten tijdens een time-out...
Laatste keer na 5 bierkes, Bieke aankijken met een verleidelijke blik...
Laatste keer samen zingen op en naast het veld...
Laatste keer, de eerste bal van de eerste set tegen een ploeg als Geetbets.
De heren die in de prequel van het verslag beschreven staan, hebben zonder twijfel als laatste keer in de voorwedstrijd gestreden, maar door het sterkere Geetbets en met een berg aan talent, juist niet de 75 punten binnen harkten.
Een volle maag met minimaal een 3-kwart ajuin die niet kon wachten om door elke vorm van darm te dringen, 2 door alcohol gezuiverde nieren, en een blaas waar een volwassen koeie-uier jaloers op kan zijn.
We waren klaar voor niet alleen de laatste 3 veldslagen, maar ook de laatste en enige inval van Normandiegeetbets!
Soldaten Yves en Simon starten om de flanken te verdedigen, Bart om de strategie te bepalen, Guy en Peter om zonder angst, centraal aan te vallen en Stijn als onverwachte sergant toe te slaan.
Er droop bij aanvang meer enthousiasme van dit leger des heils, dan van de meeste vrouwkes bij onze gekende coach-kelder.
Aan de zijlijn stonden de andere soldaten de eerst linie aan te moedigen en te poplen om de stok over te nemen.
Ondergekende wordt door de vijand aangesproken als spion-recruter waarbij hoekslagen gratis en voor niets verkocht worden.
Het fluitsignaal geeft aan dat de laatste eerste bal van veldslag #1 erover mag gaan, en niet veel minuten later was onze oorlogshouding een behoorlijk stuk gedaald.
Veel fouten maakte Geetbets niet, wij daarintegen wel: de 4 handjes van de tegenstander op de hoek hielden onze ballen tegen als 2 flipperkasthendels.
Een bal die onze landgenoten op de tribune zou raken, wordt tegengehouden door dappere sergant Simon waarbij diezelfde bal later niet meer over het net richting de Geetbetsenaren retouneert.
Onze grootste sergant komt snel in het midden en verrast de vijand met een doeltreffend en zelverzekerd punt. Dit klein stukje in het verleden bewezen capaciteiten, kan ons niet weerhouden om tot adem te komen bij 3-8. Daarna zorgden wederom het sterke blok, dat de broer van de grootste sergant we een paar minuten later, weer langs het slagveld staan.
De kleine strateeg tracht na het uitblazen en opnemen van alcohol-vrij vocht, meer ballen centraal te spelen zodat beide middenmannen de bal snel en netjes kunnen afwerken.
Maar helaas, je mag dan 2000000000000000 protonmeter zijn, maar de ballen die door deze grote mijnheer geraakt worden, gaan zonder het raken van de vijand ook wel eens buiten. Wanneer het veldslagbord 6-14 roept, is de spirit en overwinningskracht volledig weg. Zou het vloeibaar goud uitgewerkt zijn?
Dan maar proberen alles in de strijd te gooien, na diverse malen tijdens trainingskampen ook ons voetwerk te gebruiken, valt de bal na een aanslag tussen het blok van de tegenstander via het hoofd binnen aan de juiste kant. Humor alom.
Gezien we niet aangenomen zijn om te lachen, is de stand bij de volgde “uit-tijd” 6-16. Conclusie, ons blok moet beter en dat hebben Guy en Simon begrepen, echter door een paar goeie en efficiente inspanningen in het midden, is de kracht weg om netjes aan te schuiven op de hoek waardoor de tegenaanvaller de strateeg van onze ploeg als blok tegenkrijgt. Resultaat; wij staan weer met 8-18 langs de zijlijn.
Wanneer we een vrije bal kunnen laten landen, spelen we deze recht in de handjes van de
Geetbets-boys waardoor zij vrij ons kunnen uitschakelen.
Door het midden komen ze toch niet altijd makkelijk door omdat beide middenmannen hun atletisch figuur omhoog en weliswaar recht, omhoog werpen.
Gezien dit een halve liter zweet kost, staan we weer bij 10-22 aan de fles te lurken.
Hierdoor werkt Yves efficient in het midden af en serveert Guy niet alleen de spaghetti goed maar ook zijn opslag, gevolgd door een punt. We vechten ons weer in de match.
Deze kreten hebben we na jaren goed opletten, geleerd van onze strateeg. Samen met oorlogskreten als: “ Geloof erin”, “vechten voor elke bal”, en de nog niet ge-remixte uitspraak van onze coach: “receptie moet beter”!
De handbal van Peter zorgt voor het einde van deze eerste veldslag.
Bij veldslag 2 stonden op het strand, haast en spoed is wel zelden goed. Bal 1 valt terwijl Bart en Yves kijken netjes tussen hun 2 in.
Half gedronken, is niet gewonnen! Dit blijkt zo, want wat volgt is huilen met onze oorlogshelm op. Middenblok volgt niet, aanvalsverdediging wat tijdens deze oorlog toch belangrijk is, volgt niet. Zoals tijdens de eerste set gebeurden, kan het middenblok wel eens een kanonskogel tegenhouden. Inzet van Simon is 100%, een horizontale en gevaarlijke zweefduik, pakt onze bal, maar onze grote sergant kan deze niet over het net meer werpen. Dan maar iets gaan drinken bij 4-8.
Gezien deze oorlogsverslaggever niet in de vuurlinie mag komen, kan deze niet noteren wat onze generaal aangeeft hoe we het tij kunnen keren.
Wissel van wacht, Martijn erop die helaas de eerste bal het net laat kussen.
Dan nog maar eens iets drinken bij 4-11. Hoe zouden onze blazen er nu uitzien?
Blijkbaar hebben wij geen pattent op fouten maken, want de heren aan de overkant, proberen dit nu ook eens te doen. Wij zien dit en gaan hiervan profiteren.
We vechten terug, VCO speelt weer volleybal.
Een kreet als “hoppa” naar de scheidsrechter werpt niet zijn vruchten af.
Onze blok-capaciteiten worden beter, maar ook hiervan krijgt een mens dorst: 9-16.
Sinds de come-back van Brittney Spears, heeft men nog nooit zo’n lang gewacht op onze come-back: Niels doet zijn intrede. Ook de vrouw in onze grote jongen komt naar boven, na een paar tikjes tegen de harde bal, komen we terug op 12-16.
Eerste aanval van Niels sinds zijn come-back raakt juist niet de muur.
Geetbets raakt de kluts kwijt, en we komen tot 17-19.
Echter het getik wat ons tot hier bracht, werkt niet meer, beide middenmannen werken niet meer af. Onze Lommelse sergant en oudste strijder, werkt verstandig door blok buiten te spelen. Weer enthousiasme in de ploeg, we geloven er weer in. En werken naar de overwinning toe van deze 2de veldslag. Echter geven de Geet-gay-bets-boy zich niet gewonnen en spelen slim de bal kort achter het net. Onze strateeg verslagen.
We druipen af naar de andere kant van het strand wat nu al meerdere gewonden kent.
Uitslag: 24-26, het zat er zeker in (wederom een repeterende uitspraak die seizoen).
3de veldslag, niets aan de hand, we gaan er weer voor of er niets gebeurd is.
Martijn, eerste bal op de hoek, klieft door de lucht en werkt de eerste pas netjes af.
Peter ziet dit en kopieert dit gedrag door in het midden de bal de grond te laten tikken.
Martijn denkt, dit is leuk en laat ik het niveau naar een nooit-gezien-plafond brengen en slaat buiten.
Tijd voor bezinning bij 4-8.
Hierna valt ons blok in het midden weg daarom gaan we dit even bespreken bij onze generaal aan de zijlijn bij 6-13.
Ondanks de dreigende en serieuze blik van de grootste sergant, werkt hij een prachtige kanonskogel af in het midden.
Kolonel Frits vindt het genoeg en gooit zich in de strijd bij 13-17. Ook in deze veldslag laat onze Lommelse trots zien hoe je slim en efficient kan volleyballen.
Onze opslagdruk wordt verhoogd alsook de laatste druppel adrealine die zich nog in onze tempels bevinden. We komen terug naar 18-20.
Weer het voetwerk dat de kop op steekt, echter deze keer met minder goed resultaat.
Alsook de o-zo-mooie tikballen werken niet meer, toch niet binnen de gele lijnen.
Nog een laatste homo wissel bij onze tegenstanders ter voorbereiding van het laatste punt, in de laatste veldslag en in deze laatste oorlog.
Receptie komt, pas komt, Guy komt, de bal komt, Guy zijn hand komt, de gele lijn komt,
de bal komt en valt rechts van de gele lijn.
We zijn verslagen, het is nu echt gedaan. Ook de extra steun van korporaal Brouwers heeft niet geholpen.
Dan zit er maar 1 ding op..........................................Schol!!!
Laat het snel augustus zijn, zodat weer alle vrienden samen zijn!
